Hindi ka ba naiinis minsan kapag yung isang bagay ay planadong planado mo na, yet hindi mo magawa?
Hindi ka ba nasosora minsan kapag ang mga kayang-kaya mo gawin ay hindi mo mapag planuhan?
At nababanas ka ba sa katotohanan na ang dami mo nang blog draft pero hindi mo mapublish dahil sa simpleng dahilan na hindi pwede?
Anyways…
Natanong ko lang naman. Hehe.
Last Friday we had a fire drill; all the employees are required to participate. So the alarm rang and we didn’t panicked… we so didn’t panicked that it took us a minute more to leave our works behind and went down the fire exit.
At the parking area, we, the employees “organized” our selves. They should’ve put a fake fire, black billowing smoke and some “casualties,” you know just to add to the mood. But there was neither fire nor a smoke. Just a ring and a mega phone. LOL. A mega phone?!
Minutes later, I was the one on fire! LOL. Gawd. Naglabasan ang mga eye-candy sa building. LOL. I didn’t know na marami palang “pwede” at “ulam-material” sa building namin (Dis I just said that?! You bet I did! :D)
Haha. Iba’t ibang klase sila. May singkit, may mahaba buhok, may maigsi, may maputi, may tan. Napakanta nalang ako ng “Ring the alarm” ni Beyonce. Shet
Haaay… this post is soo wrong. LOL.
KUMIRIRING ang telepono nang madaling araw....
"Hello, Master Carlos? Si Arnaldo po ito, 'yung katiwala niyo sa bahay-bakasyunan niyo."
"O, Mr. Arnaldo, ikaw pala. Ano't napatawag ka? May problema ba?
"Um, napatawag lang po ako para abisuhan kayo na namatay ang alaga niyong parrot."
"Yung parrot kong si Pikoy, patay? 'Yung nanalo sa bird show?
"Opo, Master Carlos, 'yun na nga po."
"Putris ... sayang! Ang laki pa naman ng nagastos ko sa ibong 'yon. Hay, buhay!Teka, ano nga ba ang ikinamatay niya?"
"E, kumain po kasi ng bulok na karne...."
"Bulok na karne? At sino namang salbaheng tao ang nagpakain sa kanya ng bulok na karne?"
"W-Wala po. Nanginain po siya ng karne ng isang patay na kabayo."
"Patay na kabayo? Anong patay na kabayo, Mr. Arnaldo?"
"E, 'yun pung mga thoroughbred horses niyo, Sir. Namatay po kasi lahat sila sa pagod, kahihila ng kariton ng tubig."
"Nasisiraan ka na ba ng bait? Anong kariton ng tubbbiiiiggggg?"
"Yun pong pinampatay namin ng sunog."
"Diyos ko po! Anong sunog naman 'yang pinagsasasabi mo?"
"'Yun pong halos tumupok sa bahay niyo.... Tumumba po 'yung isang nakasinding kandila, tapos nagliyab 'yung kurtina at mabilis na kumalat ang apoy...."
"Ano? Puuut.... E, may kuryente naman diyan sa bahay-bakasyunan, a. Para saan yung kandila?"
"Para sa burol po."
"Ano? Kaninong burol?
"Sa nanay n'yo po, Sir. Bigla kasi siya dumating dito nu'ng isang gabi, walang kaabi-abiso. Lampas hatinggabi na. Akala ko po magnanakaw. Binaril ko."
Dear Magnanakaw ng Cellphone,
Una sa lahat, Putangina mo hayup ka! Naway nasa mabuti kang kalagayan. Ingatan mo ang cellphone ko na dinukot mo sakin habang siksikan tayo sa bus na byaheng LRT-Baclaran. Naway maibenta mo yan sa malaking halaga, upang maipambili mo ng kabaong mo.
Hanga ako sa istayl ng pandurukot nyo ng tropa mo. Kunwari na ou-out-of-balance ka pa para lalo kang dumikit sa akin. Madulas ang iyong mga kamay, at iyon ay aking hinahangaan. Nagawa mong madukot ang cellphone ko sa masikip kong bulsa ng hindi ko nararamdaman at walang nakakakita.
Sayang naman at bumaba ka agad sa may Washington street, pwede mo rin sana madukot ang pitaka ko na nakalagay sa likod na bulsa ng pantalon. Pero nakuntento ka agad at ang iyong ka-tropa.
Tang ina mo, kapag nagkita tayong muli, lahat ng depektibong battery ng Nokia ay ipapalulon ko sayo at saka ko papasabugin.
Ingat ka lagi.
Best regards,
Thomas
Last night after I got home and ate dinner. Me and my sister was watching John and Shirley, and their guess in last night's is the gramps from the Arthro commercial.
It was so hilarious. He was walking backwards and saying "ang lakas ko!" over and over. haha. and when he sat at the sofa, he did the thing he does at the commercial. He stoked his legs as if it were aching. And I was really laughing hard almost crying hahaha. and my mom went out to check why I was whooping with so much noise. It was really funny.
Ahhh. The good 'ol philippine tv. Without the bullshits and uber baduy stuff...
